RoślinyZielone warzywa - źródło witamin

Imbir to roślina tropikalna o bardzo charakterystycznym wyglądzie przypominającym dłoń olbrzyma. Przyprawą stosowaną w kuchni są wysu­szone płatki kwiatowe lub zmielone kłącze tej rośliny. Imbir mielony świetnie pasu­je jako dodatek do deserów, galaretek, puddingów, cia­stek, bitej śmietany i lodów. Jest nieodłączną przyprawą do ciast z owocami, także pierników i grzanego piwa. Doskonale komponuje się z daniami z ryżem, mięsem na słodko, pasztetami, flaka­mi, sosami oraz azjatyckimi daniami z warzywami. Kawa­łek kłącza imbiru umieszcza się w słoiku z marynatą z dyni i ogórków. Niekiedy szczyptę imbiru stosuje się do alkoholi, likierów oraz marynat do mięsa. Mielony imbir to składnik przyprawy curry, którą z upodobaniem stosują kucharze indyjscy. Imbir działa silnie przeciwbakteryjnie i przeciwgrzybiczo. Zapobiega wirusom i za­paleniom. Działa ujędrniająco na skórę i błony śluzowe. Pobudza wydzielanie soków trawiennych i zapobiega za­stojom żółci. Poprawia krą­żenie mózgowe, wieńcowe, skórne oraz oczyszcza wątro­bę z toksyn. Imbir zapobiega też wypadaniu włosów, zwal­cza łupież i łuszczycę. Ponad­to zapobiega i łagodzi skutki choroby lokomocyjnej.

Nawet niewielka ilość czosnku silnie wpływa na smak potrawy. Bardzo dobrze komponuje się z białym serem, pomidorami, ogórkiem, sałatą, papryką, dipem jogur­towym typu tzatziki. Masło czosnkowe jest klasycznym dodatkiem do ślimaków, sko­rupiaków i filetów rybnych. Czosnek jest też świetnym konserwantem żywności dodany np. do zalewy, za­pobiega psuciu się mięsa. W celach leczniczych stosuje się go podczas przeziębień. Nie tylko jako dodatek do mleka, miodu czy herbaty, ale także w postaci nalewek, win czy naparów. Związki czynne zawarte w czosnku mają silne działanie bakteriobójcze. Spożywany doustnie niszczy drobnoustroje przewodu po­karmowego, a jeszcze silniej układu oddechowego. Czo­snek posiada zdolność obni­żania ciśnienia tętniczego krwi, działa przeciwmiażdżycowo. Na żołądek i wątrobę działa pobudzająco, zwiększa ilość wydzielanego soku żołądkowego i żółci, co popra­wia trawienie, zapobiega wzdęciom i reguluje przemia­nę materii.

Koperek był ważnym ziołem leczniczym na Bliskim Wschodzie już w czasach biblijnych. W Talmudzie jest wzmianka o pobieraniu od niego dziesięciny. Należy do najcenniejszych roślin leczniczych w medycynie hinduskiej. Nasiona i liście używane są powszechnie do przygotowywania potraw z ziemniaków, jajek, ryb i owoców morza (zwłaszcza w kuchni skandynawskiej). Łodygi kopru dodaje się do ogórków konserwowych i innych marynat octowych. Siekany koper to główny składnik „gravadlax”, czyli specjalnie macerowanego łososia. Nasiona kopru dodawane są do curry. Koper zawiera spore ilości potasu, wapnia, fosforu i witaminy C. Stosuje się go w zaburzeniach trawienia, stanowi główny składnik herbatek, podawanych niemowlętom cierpiącym na przewlekłe kolki. Olejek koprowy wykorzystuje się w przemyśle farmaceutycznym, a także kosmetycznym jako składnik mydeł i detergentów.

Bazylia pochodzi z południowej Azji. Jej nazwa, wywodząca się z greki, basilikos, czyli królewski, na pewno świadczy o renomie, jaką to zioło cieszyło się już w czasach starożytnych. Powszechnie uprawia się je na południu Europy. Ponieważ uprawia się ją łatwo, bywa wysiewana w doniczkach na oknie lub rabatkach w ogródku. Jest to roślina jednoroczna, wydziela bardzo silny korzenny zapach. Istnieje wiele odmian bazylii, różniących się kolorem liści (od ciemnozielonych do ciemnowiśniowych i fioletowych), kształtem i smakiem. Naj­częstsze jej gatunki to : cynamonowa, cytrynowa, ciemny opal i tajlandzka purpura. Działa rozkurczowo, antybakteryjnie, obniża gorączkę, poprawia trawienie, leczy bezsenność i migreny. Stosowana zewnętrznie likwiduje trądzik, łagodzi ukłucia i ukąszenia owadów. Jako przyprawy używa się świeżych lub suszonych liści, które stanowią bardzo smaczny dodatek do zup, jaj, zielonych sosów, spa­ghetti i pizzy. Bazylią przyprawia się sałaty, pomidory, ogórki, majonez, grzyby, mięsa i ryby. Przyrządza się z niej słynne włoskie pesto, czyli aromatyczną pastę ziołową. W okresie kwitnienia można zbierać i suszyć także kwiaty. W malutkich listkach bazylii zawarty jest charakterystycz­ny olejek (bazylikowy) o bal­samicznym zapachu i gorz­kim smaku. Powszechnie używa się go także w przemy­śle perfumeryjnym.